Non son máis forte

que a armadura que
hoxe me protexe
máis dura que o aceiro
forxado a lume

feita (ou desfeita)
do desexo de
deixar de sentir
todo aquilo que se
volve contra un mesmo

o medo
o fodido medo
que me trouxo até
aquí e acolá
sen case decatarme

mais a diferenza
a verdadeira metamorfose
que está rematando
baixo esa protección
falsa e baleira

é a ausencia de arrepentimento
a consciencia de non precisar
esquecer(me)
evitar(me)
afastar(me)

a armadura crebarase
porén o ataque virá
dende dentro e sairán
polas fendas a esgalla
odio, amor (e os secundarios)

por fin

fundíndoa

Quero

pensar
contigo

O mellor

dos sorrisos
é compartilos

obrigado!

Fai o favor,

non cambies nunca

Quero dicir,

deixa nese canal que o estaba vendo

Escribo isto

como case 

sempre

para non

tolear 

(o meu sorriso invisible escacha en mil pedazos calquera dramatismo que tentara, 

coitadiño, 

amarrarse ao último verso)

pero hoxe

percórreme

o peito unha

sospeita

inexplicable

coma unha

certeza imposible e

imposible de compartir

con ninguén en ningures

a electricidade

atravésame

e estou seguro

sei!

que se consigo  

pór un punto 

ao rematar

nunca máis 

volverei a

estar só

sempre estarei

polo menos

comigo mesmo.

Farto del

entregueille
ao meu baixo
un corazón
do revés

aínda que lle
dixen que non
era o que parecía
que tan só estaba
picha arriba

Cando entrou

na habitación
aínda cheiraba
a tristura

por sorte marchou
no inverno
pero regresou
nunha especie de
verán

abriu a xanela
chegou o vento
e sen máis
contemplacións
botouna

Os paxaros

non teñen reloxo